Hooy kara gözlüm hooy.
Toprağın rengine benzedi diye gözlerin suç sende mi?
Soluğun yaktıysa dudaklarını,
Ellerin yarıldıysa çorak bir toprak gibi,
Yüreğinden gelen ses yine parçaladıysa yüreğini,
Sevdiysen, sevildiysen,
Üzüldüysen ama üzmediysen,
Her ne duyduysan ve içine gömdüysen.
Açılmaya kalksan
Yılların tahta sandığına benziyorsan,
Yüzündeki sahte tebessümle tüm insanları kandırabiliyor,
Şiirler de duraklıyor,
Her şarkı da aynı şarkıyı mırıldanıyorsan,
Konuştuğunda gözlerin doluyor,
Sonra yutkunup yalancıları oynuyorsan,
Satranç oyunu gibi geliyorsa sana hayat,
Davanı, dökülen saçlarına benzetiyorsan
Suç sende mi?
Hooyy kara gözlüm hooy
Toprağın rengine benzedi diye gözlerin
Suç sende mi?
Neslihan Hümeyra
yazmak benim için "ben buradayım, sesim geliyor mu, orada kimse var mı? demenin bir yolu. Yazılarım kafamın içinin düzene konmuş hali. Beynimin yazı üretti günler bazen kapalı ve yağışlı, bazen muhteşem bir bahar havası, bazen de tüm dünyayı yaktığım bir savaş alanı. Kelimeler gerçeğin sadece bir yüzünü gösteriyorlar. bu nedenle "Yazar bunu demiş" yerine "yazar ne demek istemiş" denmesini tercih ederim.