Kalbimin odaları

“Allah gönül yorgunluğu vermesin.” dedi bir dost. “Beden yorgunluğu bir uykuya, bir çaya bakar ama gönül yorgunluğu öyle mi?”

Yaşamak: Biraz yorulmak, biraz dinlenmek arası geçen zaman. Yokuş aşağı koştuğum günler çoktan geçmiş. Şimdi yokuşu tırmanma zamanı. Nefesim sıklaşmış, dizlerimin dermanı yok.

Ne zaman indim ben bu yokuşu? Hiç mi dönüp arkama bakmadım?

Hey gidi günler hey! Es, gürle, yağ.

Zaman baş döndüren bir hızla geçiyor. Elimde bir asam olsa, Musa Peygamber gibi vursam yere, Kızıldeniz ortadan ikiye yarılacak sanırdım. Ufacık kafamın içinde kaç kez yardım Kızıldeniz’i, bir bilseniz.

Zaman sadece kabullenmeyi öğretiyor. “Buradayım.” diyorsun, “Yoksun.” diyor. Yok oluyorsun. Yokluğunu kabul edince kapılar tekrar açılıyor. “Kudretim kalmadı.” diyorsun, sırtına öyle bir yük koyuyor ki kudretin asıl sahibine sığınıp taşıyorsun. Boşa değil; mal, evlat, eş, sağlık, hastalık, fakirlik, zenginlik, her biri bir imtihan. İmtihan ne derseniz, eşittir yaşamak. Yaşamak lakin alacaklı gibi değil, verecekli gibi.

İnsan kendine karşı verdiği bir savaşı kazanabilir mi? Her daim kaybetmeye mahkûm. Savaştığım tüm cephelerde aynayı ters yüz ettiler. Her cephede kendimle baş başa kaldım.

Ah, onulmayan karanlık yanlarım! Kalbinizin odaları var mı sizin? Benim çokça var.

Nefsimin kapılarından girdim, kalbimin odalarına. Ah, odalardan birbirine açılan kapılar, tüneller… Süslü kapıların ardındaki paçozluk, pejmürdelik.

İnsan kendine karşı verdiği bir savaşı kazanabilir mi?

Kalbimin odalarının çoğunda muhasebeden geçirilmişliğin yorgunluğu var. İnsan kendisi ve hayat hakkında bir hikâye kuruyor. Bu hikâyede çoğu zaman haklı. Haklı değilse iyi niyetli, kimi zaman masum, kimi zaman incitilmiş ya da yanlış anlaşılmış. Başkalarının kusurlarını hatırlamakta mahir, iş kendi kusurlarına gelince ne çabuk affediyor. Vicdan insanın özünden bağımsız mı? Eline, ayağına, gözüne, diline, yüreğine, aklının en gizli köşelerine vicdan hükmedebilir mi? Yoksa vicdanla bedeni ayırmak mı lazım?

Kendimize anlattığımız hikâyeler çoğu zaman gölgeler ve seslerden ibarettir.

Gölgeler ve sesler…

Gölgeler dediysem her şeyi yanıltan gölgeler. Yalancı, büyüleyici, korkutucu, manipülasyon ustası gölgeler. Hani çocukken ellerimizi yan yana getirir ve çırpardık, duvarda devasa bir güvercin kanat çırpardı. Heyecanlanırdık. O gün anlamalıydım, insan aklı kandırılmaya çok müsait. Gözünün gördüğünü gerçek sanıyor. Parmaklarımızın minik bir hareketiyle duvarda kocaman, azgın bir köpek belirirdi. Duvardan fırlayacak sanırdık, korkardık. Karanlığın gücü ve kahrolası gölgeler… O gün anlamalıydım, kalp kandırılabilirmiş.

Zaman aktı. Ah, akılsız başım. Gölgeler ve oyunları bitmedi. Fark etmedin. İçindeki büyüklenmecinin oynadığı oyunlara teşne oldun. Ah, gölgeler, şimdi görüyorum arkadaki parmakları.

Yapabiliyorsan burada dur ve asanı yere kuvvetlice vur. Kırılsın tüm aynalar ya da arkana bile bakmadan çık bu odadan. Burada hiçbir şey göründüğü gibi değil. Ne aynadaki suret ne de şu gördüğün maskeler.

Neslihan Hümeyra

Yazmak benim için "ben buradayım, sesim geliyor mu, orada kimse var mı? demenin bir yolu. Yazılarım kafamın içinin düzene konmuş hali. Beynimin yazı ürettiği günler bazen kapalı ve yağışlı, bazen muhteşem bir bahar havası, bazen de tüm dünyayı yaktığım bir savaş alanı. Kelimeler gerçeğin sadece bir yüzünü gösteriyorlar. bu nedenle "Yazar bunu demiş" yerine "yazar ne demek istemiş" denmesini tercih ederim.