Boykot
Gazze soykırımının aklı başında tüm insanlara öğrettiği bir şey bu: Zalimin/Katilin ürünlerini boykot etmek. Çikolata alırken, deterjan alırken, dondurma, içecek, cips, ayakkabı vb alırken hep uyarıyor bizi kuzucuğum. Gevşediğimiz yerlerde:
– Babacım bu boykot değil mi?
diye bizi diriltiyor her seferinde. Bugün tişört alırken zalimi boykot edemeyenler yarın zalimin çarkına demir-çelik taşımakta beis görmüyor çünkü. Direnişin en çocukça halini bile yapmayanlarımıza selam olsun; zira en çok onların ihtiyacı var selama. 2025 yılı
İlkler Her Zaman Zordur
Birinci sınıfta… Birkaç çocuk bizimkini biraz fazla itip kakmış. Vücudunda morluklar var. Mücadele etmiş ama çocuklardan birine gücünün yetmediğini söylüyor. Sonra gördüm o çocuğu, bizimkinden bile küçük fiziksel olarak. Demek ki her şey görüntü değil. Öğretmenine söylemiş olayı. Tahtaya çıkartıp uyarmış çocukları öğretmen. Kısa süre sonra iyi arkadaş oldular bu olaya karışanlar. Hatta bir tanesi en iyi arkadaşı oldu daha ilk yıldan.
Nice düşmanlıkların dostlukla son bulabileceğine inancım yeşerdi; çünkü bu her zaman en cılız fidandır hayatta. 2021 yılı
Araba
– Ben sana büyüyünce alıyım babacım.
– Sağ ol oğlum ama kendine de al tamam mı?
– Zaten onu ben kullanıcam babacım.
– Ama o zaman benim olmuyor ki…
– Sana da akülüsünü alıcam babacım.
Hüseyin Mecit BEŞİK
Yazmak iyi geliyor. Müziğe ve şiire ilgim var. İşim dışında herhangi bir alanda uzmanlığım yoktur. Yazılarım sadece birer yorum, çok da anlam yüklemeyiniz. Aslen Erzurum, doğma büyüme Ankaralıyım. Gazi Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümü mezunuyum. Şimdi Bursa'dayım. Geçinmek için memur olarak çalışıyorum. Evli ve bir oğul babasıyım. Hayattaki tek amacım insan kalabilmek. Kişisel gelişimciler kızmasın, somut bir amacım, hayalim ya da beklentim yok bu hayatta. Burası gurbet, neyi isteyip de elde etsek uçup gidiyor burada.